ເປັນຫຍັງໂຄງການເຄືອຂ່າຍໄຟຟ້າອັດສະຈັນຈຶ່ງຕ້ອງການຂໍ້ມູນແບບທັນທີຈາກຕົວຊີ້ບອກຄວາມຜິດພາດ?

ເຄືອຂ່າຍການຈັດສົ່ງພະລັງງານທີ່ທັນສະໄໝບໍ່ໄດ້ເປັນລະບົບທີ່ຢູ່ນິ່ງເຖິງແຕ່ເທົ່າໃດ ທີ່ຈັດການດ້ວຍການກວດສອບດ້ວຍມືເປັນໄລຍະ. ເມື່ອ ເຄືອຂ່າຍສະຫຼາດ ໂຄງການຂະຫຍາຍຕົວໄປທົ່ວເຂດເມືອງ ແລະ ເຂດອຸດສາຫະກຳ ຄວາມຕ້ອງການຂໍ້ມູນດ້ານການດຳເນີນງານແບບຕໍ່ເນື່ອງ ແລະ ທັນທີໄດ້ເພີ່ມຂຶ້ນຢ່າງຮຸນແຮງ. ຢູ່ໃນສ່ວນຫົວໃຈຂອງການປ່ຽນແປງນີ້ແມ່ນ ຕົວຊີ້ບົກເບີກ — ເປັນອຸປະກອນທີ່ໄດ້ພັດທະນາຈາກເຄື່ອງຊີ້ບອກທີ່ໃຊ້ເພື່ອເຕືອນດ້ວຍການເບິ່ງເຫັນເທົ່ານັ້ນ ໃຫ້ເປັນແຫຼ່ງຂໍ້ມູນທີ່ສຳຄັນ ເຊິ່ງສະໜອງຂໍ້ມູນໃຫ້ກັບລະບົບປະສາດດິຈິຕອນຂອງເຄືອຂ່າຍໄຟຟ້າອັດສະຈັນໃນປັດຈຸບັນ. ຖ້າບໍ່ມີຂໍ້ມູນກ່ຽວກັບຄວາມຜິດພາດທີ່ຖືກຕ້ອງ ແລະ ທັນທີ ແມ້ແຕ່ໂຄງສ້າງເຄືອຂ່າຍໄຟຟ້າອັດສະຈັນທີ່ສົມບູນທີ່ສຸດກໍຈະບໍ່ສາມາດປະຕິບັດສັນຍາຫຼັກຂອງມັນໄດ້ ນັ້ນກໍຄືຄວາມເຊື່ອຖືໄດ້ ແລະ ຄວາມສາມາດໃນການຟື້ນຕົວດ້ວຍຕົນເອງ.

ຄຳຖາມທີ່ວ່າເປັນຫຍັງໂຄງການເຄືອຂ່າຍອັດສະລິດຈຶ່ງຕ້ອງການຂໍ້ມູນແບບທັນທີຈາກຕົວຊີ້ບອກຄວາມຜິດປົກກະຕິ ນີ້ບໍ່ໄດ້ເປັນເພີຍງເລື່ອງດ້ານເທັກນິກເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງເປັນເລື່ອງດ້ານຍຸດ്രສາດອີກດ້ວຍ. ຜູ້ປະສົບການເຄືອຂ່າຍ, ສາທາລະນະູປະກອນ ແລະ ຜູ້ວາງແຜນສິ່ງອຳນວຍຄວາມສະດວກດ້ານພະລັງງານ ໄດ້ລົງທຶນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍໃນການອັດຕະໂນມັດ, ການຕິດຕາມຈາກໄລຍະໄກ ແລະ ການວິເຄາະທີ່ຄາດເດົາໄດ້. ແຕ່ການລົງທຶນເຫຼົ່ານີ້ຈະໃຫ້ຜົນປະໂຫຍດສູງສຸດກໍຕ่อເມື່ອອຸປະກອນທີ່ຕັ້ງຢູ່ໃນເຂດເຮັດວຽກສາມາດສົ່ງຂໍ້ມູນທີ່ທັນເວລາ, ມີຄວາມຖືກຕ້ອງ ແລະ ສາມາດນຳໄປປະຕິບັດໄດ້. ຕົວຊີ້ບອກຄວາມຜິດປົກກະຕິທີ່ສົ່ງສະຖານະການໃນເວລາຈິງ ບໍ່ແມ່ນອຸປະກອນເສີມທີ່ບໍ່ສຳຄັນ ແຕ່ເປັນຂໍ້ມູນພື້ນຖານທີ່ກຳນົດວ່າຈະຊອກຫາບ່ອນເກີດຄວາມຜິດປົກກະຕິໄດ້ໄວປານໃດ, ຈະປ່ຽນແປງເຄືອຂ່າຍຢ່າງເປັນປັນຍາໄດ້ດີປານໃດ ແລະ ຜູ້ປະສົບການຈະຈັດການຕອບສະຫນອງຕໍ່ການຂັດຂວາງໄດ້ດ້ວຍຄວາມໝັ້ນໃຈເທົ່າໃດ ໂດຍບໍ່ຕ້ອງສົ່ງທີມງານໄປທີ່ເກີດເຫດຢ່າງບໍ່ມີຂໍ້ມູນ.

ບົດບາດຂອງຂໍ້ມູນຄວາມຜິດປົກກະຕິທີ່ທັນເວລາໃນການດຳເນີນງານເຄືອຂ່າຍອັດສະລິດ

ຈາກການຈັດການເຄືອຂ່າຍທີ່ເປັນການຕອບສະຫນອງຕໍ່ເຫດການ ໄປເປັນການຈັດການທີ່ເປັນການເປັນການກະຕືລືລົ້ນ

ການຈັດສົ່ງພະລັງງານແບບດັ້ງເດີມໄດ້ອີງໃສ່ການຮ້ອງທຸກຂອງລູກຄ້າ ແລະ ການປະເຊີນຢືນດ້ວຍຕົວເອງເພື່ອຊອກຫາບັນຫາຫຼັງຈາກເກີດການຂັດຂວາງຂອງລະບົບແລ້ວ. ລະບົບທີ່ເຮັດຕາມເຫດຜົນນີ້ບໍ່ເຂົ້າກັນກັບຫຼັກການຂອງເຄືອຂ່າຍໄຟຟ້າອັດຈະລິຍະ (smart grid) ເຊິ່ງໃຫ້ຄວາມສຳຄັນກັບການຄາດເດົາລ່ວງໆ, ຄວາມໄວ, ແລະ ການຂັດຂວາງການໃຫ້ບໍລິການໃຫ້ໝົດເທົ່າທີ່ເປັນໄປໄດ້. ເມື່ອເຄື່ອງຊີ້ບອກບັນຫາ (fault indicator) ສົ່ງຂໍ້ມູນແບບ real-time ໄປຫາລະບົບຈັດການເຄືອຂ່າຍໄຟຟ້າທັນທີທີ່ເກີດສະຖານະບັນຫາ, ທ່າທີດຳເນີນງານທັງໝົດຈະປ່ຽນຈາກແບບຕອບສະຫນອງຕໍ່ເຫດຜົນ (reactive) ໄປເປັນແບບເຮັດລ່ວງໆ (proactive).

ບໍ່ມີການລໍຖ້າອີກຕໍ່ໄປສຳລັບຜູ້ປະຕິບັດງານເພື່ອໃຫ້ເຫັນບ່ອນທີ່ເກີດບັນຫາຈາກຜົນທີ່ເກີດຂຶ້ນຕາມລຳດັບ. ແທນທີ່ຈະເປັນດັ່ງນັ້ນ, ເຄື່ອງຊີ້ບອກບັນຫາຈະໃຫ້ຂໍ້ມູນທາງພູມິສາດ ແລະ ພາບລວມດ້ານໄຟຟ້າທັນທີ – ໂດຍການລະບຸສ່ວນທີ່ເກີດບັນຫາ, ປະເພດຂອງບັນຫາ, ແລະ ເວລາທີ່ເກີດຂຶ້ນ. ສິ່ງນີ້ຊ່ວຍໃຫ້ບຸກຄະລາກອນໃນຫ້ອງຄວບຄຸມສາມາດຕັດສ່ວນທີ່ເກີດບັນຫາອອກ, ຫັນທິດທາງໄຟຟ້າໄປໃຊ້ເສັ້ນທາງອື່ນ, ແລະ ຟື້ນຟູການສະໜອງໄຟຟ້າໃຫ້ແກ່ລູກຄ້າທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບຜົນກະທົບພາຍໃນບໍ່ກີ່ເຖິງບໍ່ກີ່ເຖິງຈະເປັນນາທີ ແທນທີ່ຈະເປັນຊົ່ວໂມງ. ຄວາມໄວທີ່ໄດ້ຮັບເທົ່ານັ້ນກໍຄຸ້ມຄ່າພໍທີ່ຈະນຳເອົາຂໍ້ມູນຈາກເຄື່ອງຊີ້ບອກບັນຫາແບບ real-time ໃສ່ໃນການຕິດຕັ້ງເຄືອຂ່າຍໄຟຟ້າອັດຈະລິຍະ (smart grid) ທີ່ເປັນເລື່ອງຈິງຈັງ.

ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ຄວາມສາມາດທີ່ເປັນການຮຸກຮາບນີ້ຊ່ວຍຫຼຸດຄວາມສ່ຽງທີ່ຂໍ້ບົກຜິດຈະລາມໄປທົ່ວສ່ວນຕ່າງໆທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ກັນ. ຂໍ້ມູນຈິງໃນເວລາຈິງຈາກຕົວຊີ້ບອກຂໍ້ບົກຜິດເຮັດໃຫ້ການປົກປ້ອງແລະປະສານງານຂອງເຄື່ອງປົກປ້ອງ (protective relay) ແມ່ນໄວຂຶ້ນ ແລະການເຮັດວຽກຂອງເຄື່ອງຕັດສ່ວນ (sectionalizer) ມີປະສິດທິພາບຫຼາຍຂຶ້ນ ເຊິ່ງທັງສອງຢ່າງນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ຈຳເປັນເພື່ອປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ຂໍ້ບົກຜິດທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນເຂດໜຶ່ງໆ ລາມໄປເປັນການຕັດໄຟຟ້າໃນເຂດກວ້າງ.

ສະຫຼັບການອັດຕະໂນມັດລະບົບການຈັດສົ່ງ

ການອັດຕະໂນມັດລະບົບການຈັດສົ່ງເປັນໜຶ່ງໃນເສົາຫຼັກທີ່ກຳນົດລັກສະນະຂອງໂຄງການເຄືອຂ່າຍໄຟຟ້າອັຈລິຍະ. ມັນອີງໃສ່ອຸປະກອນປ່ຽນທີ່ເຮັດວຽກອັດຕະໂນມັດ, ຫົວໜ່ວຍທີ່ຄວບຄຸມຈາກໄກ (remote terminal units), ແລະ ສິ່ງອຳນວຍຄວາມສະດວກດ້ານການສື່ສານເພື່ອປັບປຸງຮູບແບບເຄືອຂ່າຍໃນເວລາທີ່ເກີດສະຖານະການທີ່ຜິດປົກກະຕິ — ເຖິງແມ່ນວ່າຈະບໍ່ຕ້ອງມີການເຂົ້າໄປຈັດການດ້ວຍມື. ເພື່ອໃຫ້ການອັດຕະໂນມັດນີ້ເຮັດວຽກໄດ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ມັນຈຳເປັນຕ້ອງໄດ້ຮັບຂໍ້ມູນສະຖານທີ່ຂໍ້ບົກຜິດທີ່ຖືກຕ້ອງໃນເວລາຈິງ.

ຕົວຊີ້ບອກຂໍ້ບົກຜິດທີ່ຕິດຕັ້ງຢູ່ບ່ອນທີ່ສຳຄັນຕາມເສັ້ນຈັດສົ່ງເຮັດໜ້າທີ່ເປັນຊັ້ນຂອງເຊັນເຊີທີ່ສົ່ງຂໍ້ມູນໂດຍກົງເຂົ້າໄປໃນ ການອັດຕະໂນມັດການຈ່າຍ ເຫດຜົນ. ເມື່ອຕົວຊີ້ບອກຄວາມຜິດປົກກະຕິ ສັງເກດເຫັນສະພາບການທີ່ມີການໄຫຼຂອງໄຟຟ້າເກີນຂອບເຂດ ຫຼື ມີການລົ້ມເຫຼວໃນການຕໍ່ດິນ ມັນຈະສົ່ງສັນຍາໄປທາງເທິງ (upstream) ຜ່ານເຄືອຂ່າຍການສື່ສານ ເພື່ອເຮັດໃຫ້ລະບົບອັດຕະໂນມັດທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້ເລີ່ມເຮັດວຽກ. ຖ້າບໍ່ມີຂໍ້ມູນນີ້ເຂົ້າມາ ອຸປະກອນປິດ-ເປີດອັດຕະໂນມັດ (automated reclosers) ແລະ ອຸປະກອນແບ່ງສ່ວນ (sectionalizers) ຈະຕ້ອງເຮັດວຽກດ້ວຍຂໍ້ມູນທີ່ຈຳກັດ ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ມີຄວາມສ່ຽງທີ່ຈະເກີດການປ່ຽນແປງການເຊື່ອມຕໍ່ທີ່ບໍ່ຈຳເປັນ ແລະ ເຂດທີ່ຖືກຕັດຈາກເຄືອຂ່າຍຈະກວ້າງຂຶ້ນ.

ການປະສົມປະສານຂໍ້ມູນຈາກຕົວຊີ້ບອກຄວາມຜິດປົກກະຕິເຂົ້າໃນລະບົບ SCADA ແລະ ລະບົບຈັດການເຄືອຂ່າຍຈັດສົ່ງ (distribution management systems) ຍັງຊ່ວຍປັບປຸງຄວາມຖືກຕ້ອງຂອງອັລກົຣິດທຶມການຊອກຫາຈຸດທີ່ເກີດຄວາມຜິດປົກກະຕິ. ແທນທີ່ຈະອີງເອົາເທິງພື້ນຖານການຄຳນວນຄ່າຄວາມຕ້ານ (impedance-based calculations) ຈາກຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສະຖານີຈັດສົ່ງເທົ່ານັ້ນ — ເຊິ່ງມີຄວາມຜິດພາດທີ່ສູງເປັນພິເສດໃນເສັ້ນໄຟທີ່ຍາວ ຫຼື ມີການແຕກກິ່ງອອກຫຼາຍຈຸດ — ພະນັກງານຈະສາມາດນຳໃຊ້ຂໍ້ມູນທາງດ້ານພື້ນທີ່ຈາກຕົວຊີ້ບອກຄວາມຜິດປົກກະຕິຫຼາຍຈຸດເພື່ອກຳນົດຈຸດທີ່ເກີດຄວາມຜິດປົກກະຕິໄດ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງແລະຊັດເຈນຫຼາຍຂື້ນ. ນີ້ເປັນການເພີ່ມປະສິດທິພາບໂດຍກົງຕໍ່ການລົງທຶນທັງໝົດໃນລະບົບອັດຕະໂນມັດການຈັດສົ່ງ.

ວິທີທີ່ຂໍ້ມູນເວລາຈິງປັບປຸງຄວາມໄວໃນການແຍກສ່ວນທີ່ເກີດຄວາມຜິດປົກກະຕິ ແລະ ການຄືນຄ່າການຈັດສົ່ງ

ຫຼຸດລົງເຂດທີ່ຕ້ອງຄົ້ນຫາຄວາມຜິດປົກກະຕິ

ໜຶ່ງໃນສ່ວນທີ່ມີຄວາມສຳຄັນດ້ານການດຳເນີນງານຫຼາຍທີ່ສຸດຂອງຕົວບອກເຫດຜົນຂອງຄວາມເສຍຫາຍໃນສະພາບແວດລ້ອມຂອງເຄືອຂ່າຍໄຟຟ້າອັດຈະລິຍະນີ້ ແມ່ນຄວາມສາມາດຂອງມັນໃນການຫຸດຂະຫາຍເຂດທີ່ຕ້ອງຄົ້ນຫາເຫດຜົນຂອງຄວາມເສຍຫາຍ. ໃນເສັ້ນໄຟຟ້າລະດັບຄວາມດັນກາງທີ່ອາດຈະຍາວເຖິງຫຼາຍກິໂລແມັດເຕີ ແລະມີຈຸດທີ່ແບ່ງອອກຫຼາຍຈຸດ, ການຊອກຫາເຫດຜົນຂອງຄວາມເສຍຫາຍໂດຍບໍ່ມີເຊັນເຊີເທື່ອງທີ່ຕິດຕັ້ງຢູ່ໃນເຂດຈິງ ອາດຈະຕ້ອງໃຊ້ເວລາຫຼາຍໃນການປະເມີນເຂດ ແລະ ຕ້ອງທົດສອບການປ່ຽນແປງການເຊື່ອມຕໍ່ຫຼາຍຄັ້ງ. ທຸກໆຂັ້ນຕອນເຫຼົ່ານີ້ຈະເຮັດໃຫ້ເວລາທີ່ໄຟດັບຍາວອອກ ແລະ ເພີ່ມຕົ້ນຄ່າໃຊ້ຈ່າຍດ້ານການດຳເນີນງານ.

ເມື່ອຕິດຕັ້ງຕົວບອກເຫດຜົນຂອງຄວາມເສຍຫາຍຫຼາຍຕົວຢູ່ໃນຈຸດທີ່ມີຄວາມສຳຄັນເປັນພິເສດ — ຢູ່ທີ່ຈຸດແບ່ງອອກ, ຈຸດເຊື່ອມຕໍ່ຂອງເສັ້ນໄຟຟ້າ, ແລະ ສະຖານີການປ່ຽນແປງການເຊື່ອມຕໍ່ — ຕົວບອກເຫດຜົນຂອງຄວາມເສຍຫາຍທີ່ສຸດທ້າຍທີ່ສະແດງສັນຍານຄວາມເສຍຫາຍກ່ອນທີ່ເຄື່ອງຕັດໄຟຈະເປີດອອກຈະໃຫ້ເຂດທີ່ຈະແຈ້ງເຖິງທິດທາງ. ທີມງານສາມາດຖືກສົ່ງໄປຍັງສ່ວນທີ່ຢືນຢັນວ່າມີຄວາມເສຍຫາຍແທ້ຈິງ ແທນທີ່ຈະຕ້ອງເດີນທາງ ຫຼື ຂັບລົດໄປຕາມທັງເສັ້ນໄຟຟ້າທັງໝົດ. ການສຶກສາໃນເຂດຈິງໄດ້ສະແດງຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງວ່າ ຂໍ້ມູນຈາກຕົວບອກເຫດຜົນຂອງຄວາມເສຍຫາຍໃນເວລາຈິງສາມາດຫຸດຂະຫາຍເວລາໃນການຊອກຫາເຫດຜົນຂອງຄວາມເສຍຫາຍໄດ້ຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ, ເຊິ່ງສົ່ງຜົນໂດຍກົງໃນການຄືນຄືນການໃຫ້ບໍລິການໄດ້ໄວຂຶ້ນ ແລະ ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍດ້ານການດຳເນີນງານທີ່ຕ່ຳລົງ.

ຄວາມສາມາດໃນການຫຸບແຄບເຖິງພື້ນທີ່ນີ້ກາຍເປັນສິ່ງທີ່ມີຄຸນຄ່າຫຼາຍຂຶ້ນອີກໃນເຄືອຂ່າຍເຄເບິນທີ່ຝັງຢູ່ໃຕ້ດິນ ໂດຍທີ່ການກວດສອບດ້ວຍຕາເປັນສິ່ງທີ່ເປັນໄປບໍ່ໄດ້ ແລະ ການຕິດຕາມຂໍ້ຜິດພາດໂດຍບໍ່ມີຂໍ້ມູນຈາກເຊັນເຊີ ຈະໃຊ້ເວລາດົນ ແລະ ບໍ່ຖືກຕ້ອງ. ສຳລັບໂຄງການເຄືອຂ່າຍໄຟຟ້າອັດຈະລິຍະທີ່ປະກອບດ້ວຍສ່ວນພື້ນຖານທີ່ຝັງຢູ່ໃຕ້ດິນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ ເຄື່ອງຊີ້ບອກຂໍ້ຜິດພາດຈະບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ເລືອກໄດ້ — ແຕ່ເປັນສິ່ງທີ່ຈຳເປັນຕໍ່ການດຳເນີນງານ.

ເຮັດໃຫ້ການμຕັດສິນໃຈໃນການຟື້ນຟູບໍລິການລູກຄ້າໄດ້ໄວຂຶ້ນ

ຂໍ້ມູນຈາກເຄື່ອງຊີ້ບອກຂໍ້ຜິດພາດໃນເວລາຈິງ ສະຫນັບສະຫນູນການຕັດສິນໃຈໃນການຟື້ນຟູບໍລິການລູກຄ້າໄດ້ໄວຂຶ້ນໂດຍການໃຫ້ຜູ້ປະຕິບັດງານເຫັນຢ່າງຊັດເຈນວ່າສ່ວນໃດຖືກຜົນກະທົບ ແລະ ສ່ວນໃດບໍ່ຖືກຜົນກະທົບ. ໃນເສັ້ນຈ່າຍທີ່ມີສະວິດຊ໌ແບ່ງສ່ວນຫຼາຍ ການຮູ້ເຖິງເຂດທີ່ເກີດຂໍ້ຜິດພາດຢ່າງແນ່ນອນໝາຍຄວາມວ່າ ພະລັງງານສາມາດຟື້ນຟູໄດ້ທັນທີຕໍ່ທຸກໆສ່ວນທີ່ຢູ່ໃນສະພາບດີ ໃນຂະນະທີ່ສ່ວນທີ່ເກີດຂໍ້ຜິດພາດຈະຖືກຕັດອອກເພື່ອການຊ່ວຍແກ້ໄຂ.

ໂດຍບໍ່ມີຂໍ້ມູນໃນເວລາຈິງ ຕົວຊີ້ບົກເບີກ ຂໍ້ມູນ, ຜູ້ປະຕິບັດງານມັກຈະຕ້ອງໃຊ້ວິທີການທີ່ເປັນການປ້ອງກັນ — ການຕັດໄຟຟ້າສ່ວນໃຫຍ່ຂອງເຄື່ອງຈ່າຍໄຟຟ້າຈົນກວ່າທີມງານໃນເຂດຈະຢືນຢັນສະພາບການ. ວິທີການທີ່ເປັນການປ້ອງກັນນີ້ຊ່ວຍປ້ອງກັນຄວາມປອດໄພ ແຕ່ເຮັດໃຫ້ເວລາທີ່ລູກຄ້າບໍ່ໄດ້ຮັບໄຟຟ້າຍາວນານຂຶ້ນ ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຂົາຈະບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນເຂດທີ່ເກີດຂໍ້ຜິດພາດ. ຂໍ້ມູນທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນເວລາຈິງຈະເຮັດໃຫ້ຄວາມບໍ່ແນ່ນອນນີ້ຫາຍໄປ ແລະ ສາມາດໃຊ້ເປັນຍຸດ്ഒសາດການຄືນຄືນໄຟຟ້າທີ່ເປັນມິດຕໍ່ລູກຄ້າຢ່າງເຂັ້ມງວດ.

ສຳລັບບໍລິສັດໄຟຟ້າທີ່ດຳເນີນງານພາຍໃຕ້ການຈັດຕັ້ງດ້ານການປະຕິບັດທີ່ມີການດຳເນີນການດ້ານການຄຸມຄ່າທີ່ເປັນທາງການ ເຊິ່ງຈະມີການຫາກ້ຽວຕໍ່ກັບເວລາທີ່ໄຟຟ້າດັບຍາວນານ — ເຊັ່ນ: ລະບົບການຈູງດູດທີ່ອີງໃສ່ SAIDI ແລະ SAIFI — ຄວາມໄວໃນການຄືນຄືນໄຟຟ້າທີ່ດີຂຶ້ນນີ້ຈະມີຜົນກະທົບດ້ານການເງິນໂດຍກົງ. ອຸປະກອນສະແດງຂໍ້ຜິດພາດ ເມື່ອຖືກເຊື່ອມເຂົ້າກັບສາຂາຂໍ້ມູນທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນເວລາຈິງ ຈະເປັນສ່ວນສຳຄັນທີ່ສາມາດວັດແທກໄດ້ ໃນການປະຕິບັດຕາມຂໍ້ກຳນົດດ້ານການຄຸມຄ່າ ແລະ ມາດຕະການການປະຕິບັດທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບຄວາມພໍໃຈຂອງລູກຄ້າ.

ຂໍ້ມູນຈາກອຸປະກອນສະແດງຂໍ້ຜິດພາດເປັນຊັບສິນທີ່ສຳຄັນຂອງເຄືອຂ່າຍໄຟຟ້າອັຈຈະລິຍະ

ຂໍ້ມູນປະຫວັດສາດສຳລັບການບໍາລຸງຮັກສາທີ່ຄາດເດົາໄດ້

ຂໍ້ມູນທີ່ເກີດຂຶ້ນຈິງໃນເວລາຈິງຈາກຕົວຊີ້ບອກຄວາມຜິດປົກກະຕິບໍ່ພຽງແຕ່ມີຄຸນຄ່າໃນເວລາທີ່ເກີດເຫດການຄວາມຜິດປົກກະຕິເທົ່ານັ້ນ. ເມື່ອຖືກບັນທຶກ ແລະ ວິເຄາະໃນໄລຍະເວລາທີ່ຍາວນານ, ຂໍ້ມູນຈາກຕົວຊີ້ບອກຄວາມຜິດປົກກະຕິຈະສ້າງເປັນບັນທຶກປະຫວັດສາດຂອງການເຮັດວຽກຂອງເຄືອຂ່າຍ ເຊິ່ງສະໜັບສະໜູນຍຸດທະສາດການບໍາຮັກສາທີ່ຄາດການໄດ້. ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ: ຮູບແບບຂອງການເກີດຄວາມຜິດປົກກະຕິຊ້ຳໆກັນໃນສ່ວນເດີ່ມຂອງເຄືອຂ່າຍເດີ່ມໆ ອາດຈະເປັນສັນຍານຂອງການເສື່ອມສະພາບຂອງຊັ້ນຫຸ້ມຫໍ່ ຫຼື ຄວາມເຄີຍເຄື່ອນທີ່ເກີດຂຶ້ນຊ້ຳໆກັນທີ່ຂໍ້ຕໍ່ ຫຼື ຈຸດເຊື່ອມຕໍ່ເດີ່ມໆ.

ເວທີເຄືອຂ່າຍອັດສະລິຍະທີ່ລວມບັນທຶກເຫດການຈາກຕົວຊີ້ບອກຄວາມຜິດປົກກະຕິ ຮ່ວມກັບຂໍ້ມູນສິ່ງແວດລ້ອມ, ລາຍການການໃຊ້ພະລັງງານ, ແລະ ຂໍ້ມູນອາຍຸຂອງສິນทรັບ ສາມາດນຳໃຊ້ການວິເຄາະເພື່ອຄົ້ນຫາສ່ວນທີ່ມີຄວາມສ່ຽງກ່ອນທີ່ຈະເກີດຄວາມຜິດປົກກະຕິຢ່າງຖາວອນ. ສິ່ງນີ້ເຮັດໃຫ້ການຄາດການທີ່ມີປະສິດທິພາບນີ້ຊ່ວຍໃຫ້ການຈັດສັນຊັບພະຍາກອນດ້ານການບໍາຮັກສາເກີດຂຶ້ນຕາມຫຼັກຖານທີ່ເປັນຈິງ ມີຫຼາຍກວ່າການຈັດຕັ້ງຕາມເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້ລ່ວງໆ, ຊ່ວຍຍືດອາຍຸຂອງສິນทรັບ ແລະ ລຸດຜ່ອນຕົ້ນທຶນການຊ່ວຍເຫຼືອໃນເວລາສຸກເສີນ.

ຕົວຊີ້ບອກຄວາມຜິດປົກກະຕິ, ໃນບໍລິບົດນີ້, ບໍ່ໄດ້ເປັນພຽງແຕ່ອຸປະກອນການກວດຫາເທົ່ານັ້ນ — ມັນເປັນເຄື່ອງມືການຕິດຕາມຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງທີ່ຊ່ວຍໃນການຈັດການສຸຂະພາບທີ່ຍືນຍົງຂອງເຄືອຂ່າຍການຈຳ່່າຍ. ຄຸນຄ່າທີ່ກວ້າງຂວາງຂຶ້ນນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ອຸປະກອນຊີ້ບອກຄວາມຜິດປົກກະຕິທີ່ພ້ອມໃຊ້ງານກັບເຄືອຂ່າຍສະຫຼາດແຕກຕ່າງຈາກອຸປະກອນຊີ້ບອກຄວາມຜິດປົກກະຕິທີ່ບໍ່ມີການຕັ້ງຄ່າຄືນໂດຍອັດຕະໂນມັດແບບດັ້ງເດີມທີ່ບໍ່ສາມາດເຊື່ອມຕໍ່ຂໍ້ມູນໄດ້.

ການເຊື່ອມຕໍ່ກັບລະບົບວິເຄາະ ແລະ ລະບົບຄວບຄຸມເຄືອຂ່າຍ

ລະບົບຄວບຄຸມເຄືອຂ່າຍສະຫຼາດທີ່ທັນສະໄໝຖືກອອກແບບມາເພື່ອຮັບຂໍ້ມູນຈາກອຸປະກອນໃນເຂດຕ່າງໆຫຼາຍປະເພດໃນເວລາດຽວກັນ — ເຊັ່ນ: ມີເຕີ, ເຊີເຊີ, ອຸປະກອນປ້ອງກັນ, ແລະ ອຸປະກອນຕິດຕາມໃນເຂດ. ຕົວຊີ້ບອກຄວາມຜິດປົກກະຕິເຂົ້າກັນໄດ້ຢ່າງເປັນທຳມະຊາດກັບສິ່ງແວດລ້ອມນີ້ເມື່ອມັນຖືກຕິດຕັ້ງດ້ວຍອິນເຕີເຟສການສື່ສານທີ່ເໝາະສົມເຊັ່ນ: GPRS, 4G, ຫຼື ການເຊື່ອມຕໍ່ RTU ຜ່ານເສັ້ນໄຟເຟີເບີ. ຂໍ້ມູນຈາກຕົວຊີ້ບອກຄວາມຜິດປົກກະຕິຈະປາກົດຢູ່ໃນແຖບຄວາມສາມາດໃນການເຮັດວຽກດຽວກັນກັບເຫດການການປ້ອງກັນທີ່ສະຖານີຈ່າຍໄຟ, ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ເປັນເອກະລາດຕໍ່ສະຖານະການ.

ການເຊື່ອມຕໍ່ນີ້ເຮັດໃຫ້ການວິເຄາະການສຳພັນເກີດຂຶ້ນໄດ້ ເຊິ່ງຖ້າບໍ່ມີການເຊື່ອມຕໍ່ນີ້ຈະບໍ່ສາມາດເຮັດໄດ້. ຜູ້ປະຕິບັດງານທີ່ສັງເກດເຫັນການເປີດ-ປິດຂອງເຄື່ອງປົກປ້ອງທີ່ສະຖານີຍ່ອຍ ສາມາດເປີດເບິ່ງຂໍ້ມູນຕົວຊີ້ວັດຄວາມຜິດປົກກະຕິທີ່ຢູ່ຕາມເສັ້ນໄຟໄດ້ທັນທີ ແລະ ສ້າງແຜນທີ່ສະເໜີບ່ອນທີ່ຄາດວ່າຈະເກີດຄວາມຜິດປົກກະຕິໄດ້ທັນທີ. ຄຸນຄ່າຂອງການເບິ່ງໃນແບບທີ່ເຊື່ອມໂຍງກັນນີ້ໃນການຊ່ວຍຕັດສິນໃຈນັ້ນມີຄວາມສຳຄັນຫຼາຍ ເພາະຫຼຸດພາລະການດ້ານຈິດໃຈຂອງຜູ້ປະຕິບັດງານໃນເວລາເກີດເຫດການຕັດໄຟທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມເຄັ່ງຕຶງ ແລະ ປັບປຸງຄຸນນະພາບຂອງການຕັດສິນໃຈໃນສະຖານະການທີ່ມີເວລາຈຳກັດ.

ເມື່ອເຄື່ອງມືວິເຄາະເຄືອຂ່າຍໄຟຟ້າເລີ່ມນຳໃຊ້ເຕັກໂນໂລຊີການຮຽນຮູ້ຂອງເຄື່ອງຈັກ (machine learning) ຂໍ້ມູນຈາກຕົວຊີ້ວັດຄວາມຜິດປົກກະຕິຈະຖືກນຳໃຊ້ເປັນຂໍ້ມູນປ້ອນເຂົ້າໃນແບບຈຳລອງການຈົດຈຳຮູບແບບ (pattern recognition models) ເຊິ່ງຈະຊ່ວຍປັບປຸງການທຳนายຄວາມຜິດປົກກະຕິ ການຮູ້ຈັກໂຄງສ້າງເຄືອຂ່າຍ (topology awareness) ແລະ ຄຳແນະນຳການປ່ຽນເສັ້ນໄຟອັດຕະໂນມັດໃນອະນາຄົດ. ຍິ່ງຕົວຊີ້ວັດຄວາມຜິດປົກກະຕິສາມາດລາຍງານສະຖານະການຈິງໃນເວລາຈິງໄດ້ຢ່າງສົມໍ່າສົມເຖີງ ແລະ ຖືກຕ້ອງ ມັນກໍຈະມີຄຸນຄ່າຫຼາຍຂຶ້ນເປັນຂໍ້ມູນຝຶກສອນ (training data) ສຳລັບລະບົບອັຈฉະລິຍະນີ້.

ລັກສະນະການອອກແບບທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດປະສິດທິພາບໃນເວລາຈິງ

ສະຖາປັດຕະຍາການການສື່ສານ ແລະ ຄວາມຕ້ອງການດ້ານຄວາມຊ້າ

ບໍ່ທຸກໆ ຕົວຊີ້ບອກຄວາມຜິດປົກກະຕິໃນທ້ອງຕະຫຼາດສາມາດໃຫ້ປະສິດທິພາບໃນເວລາຈິງທີ່ໂຄງການເຄືອຂ່າຍໄຟຟ້າອັດສະຈັນຕ້ອງການ. ຄວາມແຕກຕ່າງນີ້ຢູ່ທີ່ສະຖາປັດຕະຍາການການສື່ສານເປັນຫຼັກ. ຕົວຊີ້ບອກຄວາມຜິດທີ່ອີງໃສ່ຕົວຊີ້ບອກການຮີເຊີດທີ່ເບິ່ງເຫັນໄດ້ເທົ່ານັ້ນຈະບໍ່ສາມາດສົ່ງຂໍ້ມູນໄປຍັງທີ່ທາງໄກເລີຍງ. ຕົວຊີ້ບອກຄວາມຜິດທີ່ມີການສື່ສານແບບຖາມເປັນໄລຍະອາດເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມຊ້າຫຼາຍນາທີລະຫວ່າງເຫດການຄວາມຜິດເກີດຂຶ້ນ ແລະ ການຮັບຮູ້ຂອງຫ້ອງຄວບຄຸມ. ທັງສອງຮູບແບບນີ້ບໍ່ເໝາະສຳລັບການດຳເນີນງານເຄືອຂ່າຍໄຟຟ້າອັດສະຈັນໃນເວລາຈິງ.

ເພື່ອປະສິດທິພາບໃນເວລາຈິງທີ່ແທ້ຈິງ, ຕົວຊີ້ບອກຄວາມຜິດຈະຕ້ອງສາມາດສື່ສານແບບເກີດເຫດການ (event-triggered communication) — ຫມາຍຄວາມວ່າ ເຄື່ອງຈັກຈະສົ່ງສັນຍານຄວາມຜິດທັນທີທີ່ເກີດເຫດການຄວາມຜິດ, ໂດຍບໍ່ຕ້ອງລໍຖ້າວຽກງານຖາມເປັນໄລຍະ. ຮູບແບບການສື່ສານແບບສົ່ງອອກ (push-based) ນີ້ຮັບປະກັນວ່າ ລະບົບຄວບຄຸມຈະໄດ້ຮັບຂໍ້ມູນຄວາມຜິດພາຍໃນບໍ່ເກີນບໍ່ກີ່ວ່າວິນາທີຫຼັງຈາກເກີດເຫດການ, ເຊິ່ງເປັນມາດຕະຖານຄວາມຊ້າທີ່ຕ້ອງການສຳລັບການຕອບສະຫນອງອັດຕະໂນມັດການຈັດສົ່ງໄຟຟ້າຢ່າງມີປະສິດທິພາບ.

ການເລືອກສື່ການສື່ສານກໍຍັງມີຄວາມສຳຄັນ. ອຸປະກອນຊີ້ບອກຄວາມຜິດທີ່ຕິດຕັ້ງຢູ່ໃນເສັ້ນໄຟຟ້າທີ່ເປີດເຜີຍຢູ່ເຂດທີ່ຫ່າງໄກອາດຈະອີງໃສ່ເຄືອຂ່າຍເຄື່ອນໄຫວ, ເຮັດໃຫ້ການຄຸມຄອງເຄືອຂ່າຍ 4G LTE ແມ່ນເປັນເງື່ອນໄຂທີ່ຈຳເປັນກ່ອນການຕິດຕັ້ງ. ໃນເຄືອຂ່າຍເສັ້ນໄຟຟ້າໃນເຂດເມືອງທີ່ໜາແໜ້ນ, ອຸປະກອນຊີ້ບອກຄວາມຜິດອາດຈະສື່ສານຜ່ານຊ່ອງທາງຜູ້ສົ່ງສັນຍານທາງເສັ້ນໄຟຟ້າ ຫຼື RTUs ທີ່ຖືກບູລະນາການເຂົ້າກັບເສັ້ນໄຟເສັ້ນໃຍແກ້ວ. ຜູ້ວາງແຜນເຄືອຂ່າຍສະຫຼາດຈຶ່ງຈຳເປັນຕ້ອງປະເມີນຄວາມເຊື່ອຖືໄດ້ຂອງການສື່ສານຮ່ວມກັບຄວາມຖືກຕ້ອງຂອງການກວດພົບເພື່ອເລືອກອຸປະກອນຊີ້ບອກຄວາມຜິດສຳລັບການປະມວນຜົນຂໍ້ມູນແບບທັນທີ.

ຄວາມເຊື່ອຖືໄດ້ຂອງແຫຼ່ງຈ່າຍພະລັງງານ ແລະ ຄວາມທົນທານຕໍ່ສະພາບແວດລ້ອມ

ອຸປະກອນຊີ້ບອກຄວາມຜິດທີ່ບໍ່ສາມາດເຮັດວຽກໄດ້ໃນສະພາບທີ່ບໍ່ເໝາະສົມຈະບໍ່ໃຫ້ຂໍ້ມູນໃນເວລາທີ່ຕ້ອງການຫຼາຍທີ່ສຸດ. ດັ່ງນັ້ນ, ໂຄງການເຄືອຂ່າຍສະຫຼາດທີ່ອີງໃສ່ຂໍ້ມູນຄວາມຜິດແບບທັນທີຈຶ່ງຈຳເປັນຕ້ອງກຳນົດໃຫ້ອຸປະກອນຊີ້ບອກຄວາມຜິດສາມາດຮັກສາການເຮັດວຽກໄດ້ໃນທຸກສະພາບແວດລ້ອມທີ່ແຕກຕ່າງກັນ – ອຸນຫະພູມທີ່ເກີນໄປ, ຄວາມຊຸ່ມຊື້ນ, ການສັ່ນສະເທືອນ, ແລະ ການສຳผັດກັບແສງ UV ສຳລັບການຕິດຕັ້ງທີ່ຢູ່ນອກບ້ານ.

ການອອກແບບແຫຼ່ງຈ່າຍພະລັງງານກໍເປັນສິ່ງທີ່ສຳຄັນເທົ່າທຽບກັນ. ຫຼາຍໆ ອຸປະກອນຊີ້ບອກຄວາມຜິດປົກກະຕິດຶງພະລັງງານໃນການເຮັດວຽກຈາກສ່ວນທີ່ເຮັດໜ້າທີ່ສົ່ງຜ່ານໄຟຟ້າທີ່ພວກເຂົາກຳລັງຕິດຕາມ, ໂດຍໃຊ້ຕົວແປງໄຟຟ້າເພື່ອດຶງພະລັງງານ. ວິທີການນີ້ມີຄວາມເຊື່ອຖືໄດ້ໃນສະພາບການທີ່ມີພາລະບັນທຸກປົກກະຕິ, ແຕ່ຈະຕ້ອງຖືກຢືນຢັນໃນສະພາບການທີ່ມີພາລະບັນທຸກຕ່ຳ ເຊິ່ງພະລັງງານທີ່ດຶງມາອາດຈະບໍ່ພຽງພໍສຳລັບການສື່ສານຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ບາງການອອກແບບມີການຕິດຕັ້ງລະບົບຖ່ານສຳຮອງເພື່ອຮັບປະກັນວ່າການສື່ສານຈະຍັງຄົງເຮັດວຽກໄດ້ຢູ່ເสมືອນກັບສະພາບການບັນທຸກໃດກໍຕາມ.

ສຳລັບໂຄງການເຄືອຂ່າຍໄຟຟ້າອັດຈະລິຍະ, ຄວາມຕໍ່ເນື່ອງໃນການເຮັດວຽກຂອງແຕ່ລະອຸປະກອນຊີ້ບອກຄວາມຜິດປົກກະຕິໃນເຄືອຂ່າຍເປັນເລື່ອງທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບຄວາມເຊື່ອຖືໄດ້, ມິໄດ້ເປັນພຽງຂໍ້ກຳນົດໃນການຈັດຊື້ເທົ່ານັ້ນ. ຊ່ອງຫວ່າງໃນຫຼາຍໆ ອຸປະກອນຊີ້ບອກຄວາມຜິດປົກກະຕິທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ກັນ — ອັນເກີດຈາກອຸປະກອນທີ່ເສຍຫາຍ — ສາມາດນຳເອົາຄວາມບໍ່ແນ່ນອນຄືນມາອີກ, ເຊິ່ງເຄືອຂ່າຍການຕິດຕາມເປັນເວລາຈິງໄດ້ຖືກຕິດຕັ້ງຂຶ້ນເພື່ອຂັບໄລ່ຄວາມບໍ່ແນ່ນອນນີ້ອອກໄປ. ດັ່ງນັ້ນ, ຄວາມທົນທານ ແລະ ຄວາມເຂັ້ມແຂງຂອງແຫຼ່ງຈ່າຍພະລັງງານຈຶ່ງເປັນເງື່ອນໄຂທີ່ບໍ່ສາມາດເຈລະຈາໄດ້ໃນການອອກແບບອຸປະກອນຊີ້ບອກຄວາມຜິດປົກກະຕິໃດໆ ທີ່ຈະຖືກໃຊ້ໃນເຄືອຂ່າຍໄຟຟ້າອັດຈະລິຍະ.

ຄຳພິຈາລະນາດ້ານຍຸດທະສາດສຳລັບຜູ້ວາງແຜນເຄືອຂ່າຍໄຟຟ້າອັຈฉະລິຍະ

ຄວາມໜາແໜ້ນຂອງການຕິດຕັ້ງ ແລະ ລະບົບການຈັດຕັ້ງ

ປະສິດທິຜົນຂອງເຄືອຂ່າຍຕົວຊີ້ບອກຄວາມເສຍຫາຍໃນເວລາຈິງ ຂຶ້ນກັບຄວາມໜາແໜ້ນຂອງການຕິດຕັ້ງ ແລະ ການຈັດຕັ້ງຢ່າງມີຍຸດທະສາດຢ່າງຫຼາກຫຼາຍ. ການຕິດຕັ້ງຕົວຊີ້ບອກຄວາມເສຍຫາຍໜຶ່ງຕົວຕໍ່ແຕ່ລະສາຍຈັດສົ່ງ ສະເໜີຄວາມຖືກຕ້ອງໃນການກຳນົດສະຖານທີ່ຄວາມເສຍຫາຍໄດ້ໆນ້ອຍ. ການຈັດຕັ້ງທີ່ດີຈະຕິດຕັ້ງຕົວຊີ້ບອກຄວາມເສຍຫາຍທີ່ຈຸດແຕກກິ່ງທຸກຈຸດ, ທີ່ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ ແລະ ສິ້ນສຸດຂອງສ່ວນທີ່ສຳຄັນທຸກສ່ວນຂອງເຄືອຂ່າຍເຄເບີລ໌, ແລະ ທີ່ຈຸດເຂົ້າຂອງສູນບໍລິການພະລັງງານທີ່ໃຫຍ່ທັງໝົດ. ຄວາມໜາແໜ້ນນີ້ຈະສ້າງເຄືອຂ່າຍການກຳນົດສະຖານທີ່ຄວາມເສຍຫາຍທີ່ມີຄວາມຖືກຕ້ອງສູງ ເຊິ່ງສະໜັບສະໜູນທັງການຕອບສະໜອງທີ່ທັນທີ ແລະ ການວິເຄາະໃນໄລຍະຍາວ.

ເຫດຜົນການຈັດຕັ້ງຕຳແໜ່ງຍັງຄວນພິຈາລະນາຮູບແບບການແຈກຢາຍຂອງສາຍໄຟທີ່ເກີດຂໍ້ບົກຜ່ອງ ເຊິ່ງແຕກຕ່າງກັນໄປຕາມຮູບແບບຂອງສາຍໄຟທີ່ໃຫ້ໄຟ ຄວາມຕ້ານທາງຂອງເຄື່ອງເທົາໄຟ ແລະ ວິທີການຕໍ່ດິນຂອງສ່ວນທີ່ເປັນສາຍເປີດ. ໃນເຄືອຂ່າຍທີ່ມີການຕໍ່ດິນທີ່ມີຄວາມຕ້ານທາງສູງ ສາຍໄຟທີ່ເກີດຂໍ້ບົກຜ່ອງຈະມີຄວາມເຂັ້ມຂຸ້ນຕ່ຳເກີນໄປ ເຮັດໃຫ້ອຸປະກອນສະແດງຂໍ້ບົກຜ່ອງບາງຮູບແບບບໍ່ສາມາດຈັບຂໍ້ບົກຜ່ອງໄດ້ຢ່າງເຊື່ອຖືໄດ້. ຜູ້ວາງແຜນເຄືອຂ່າຍອັຈລິຍະຄວນຢືນຢັນວ່າ ຮູບແບບຂອງອຸປະກອນສະແດງຂໍ້ບົກຜ່ອງທີ່ເລືອກໄວ້ນັ້ນເໝາະສົມກັບລັກສະນະຂອງສາຍໄຟທີ່ເກີດຂໍ້ບົກຜ່ອງໃນເຄືອຂ່າຍທີ່ຈະຕິດຕັ້ງ.

ການຈັດຕັ້ງຕຳແໜ່ງເປັນລຳດັບແມ່ນວິທີທີ່ເປັນປະຈັກຈິງສຳລັບເຄືອຂ່າຍທີ່ໃຫຍ່ ໂດຍເລີ່ມຕົ້ນຈາກສ່ວນຂອງສາຍໄຟທີ່ມີຄວາມສ່ຽງສູງທີ່ສຸດ ຫຼື ມີຄວາມສັບສົນທີ່ສຸດ ໂດຍທີ່ຂໍ້ມູນຂ່າວສານກ່ຽວກັບຂໍ້ບົກຜ່ອງໃນເວລາຈິງຈະໃຫ້ປະໂຫຍດດ້ານການດຳເນີນງານທີ່ດີທີ່ສຸດ. ນີ້ຊ່ວຍໃຫ້ທີມງານສາມາດສ້າງປະສົບການການເຊື່ອມຕໍ່ ແລະ ຢືນຢັນຄວາມເໝາະສົມຂອງສາຍສື່ສານກ່ອນທີ່ຈະຂະຫຍາຍການຕິດຕັ້ງອຸປະກອນສະແດງຂໍ້ບົກຜ່ອງໄປທົ່ວເຄືອຂ່າຍທັງໝົດ.

ການຄືນທຶນການລົງທຶນ ແລະ ການປະເມີນຄຸນຄ່າດ້ານການດຳເນີນງານ

ການຢືນຢັນການລົງທຶນທຶນທີ່ໃຊ້ໃນເຄືອຂ່າຍຕົວຊີ້ບອກຄວາມຜິດປົກກະຕິແບບທັນທີຕ້ອງການການຈັດຕັ້ງທີ່ຊັດເຈນເພື່ອປະເມີນຄຸນຄ່າດ້ານການດຳເນີນງານ. ສິ່ງທີ່ສ້າງຄຸນຄ່າຫຼັກ ແມ່ນການຫຼຸດລົງເວລາສະເລ່ຍທີ່ໃຊ້ໃນການຟື້ນຟູ, ການຫຼຸດລົງຈຳນວນຊົ່ວໂມງທີ່ທີມງານໄປທຳການກວດສອບເຖິງສະຖານທີ່, ການປັບປຸງຕົວຊີ້ວັດດ້ານການດຳເນີນງານ SAIDI ແລະ SAIFI, ແລະການຫຼີກເວີ່ນຄວາມເສຍຫາຍທີສອງທີ່ອາດເກີດຂື້ນຈາກການປິດກັ້ນຄວາມຜິດທີ່ຊ້າ.

ຜູ້ໃຫ້ບໍລິການທີ່ໄດ້ນຳເອົາເຄືອຂ່າຍຕົວຊີ້ບອກຄວາມຜິດແບບທັນທີໄປໃຊ້ໃນໂຄງການເຄືອຂ່າຍໄຟຟ້າອັດສະຈັນ ມັກຈະລາຍງານການຫຼຸດລົງທີ່ສາມາດວັດແທກໄດ້ໃນດ້ານເວລາທີ່ເກີດການຕັດໄຟ ແລະ ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນການສົ່ງທີມງານໄປທຳການກວດສອບເຖິງສະຖານທີ່. ຄວາມປະຢັດເຫຼົ່ານີ້ຈະເພີ່ມຂື້ນຕະຫຼອດອາຍຸການໃຊ້ງານຂອງອຸປະກອນຕົວຊີ້ບອກຄວາມຜິດ, ເຊິ່ງໃນເຄືອຂ່າຍທີ່ຮັກສາໄວ້ຢ່າງດີອາດຈະຢືນຢູ່ໄດ້ເຖິງ 10 ປີ ຫຼື ນານກວ່ານັ້ນ. ເມື່ອມີການຄຳນວນໃນໄລຍະເວລາຫຼາຍປີ, ການລົງທຶນໃນການເຊື່ອມຕໍ່ຕົວຊີ້ບອກຄວາມຜິດແບບທັນທີມັກຈະໃຫ້ຜົນຕອບແທນທີ່ດີ, ໂດຍເປັນພິເສດໃນເຄືອຂ່າຍທີ່ມີເຫດການຄວາມຜິດເກີດຂື້ນເຖິງບໍ່ເທົ່າໃດຄັ້ງ ຫຼື ມີເວລາສະເລ່ຍໃນການຟື້ນຟູທີ່ຍາວ.

ນອກຈາກການປະຢັດທີ່ເປັນປະໂຫຍດດ້ານຕົ້ນທຶນໂດຍກົງແລ້ວ ຍັງມີຄຸນຄ່າດ້ານຂໍ້ບັງຄັບໃຊ້ ແລະ ຊື່ສຽງທີ່ດີຂຶ້ນຈາກການປັບປຸງປະສິດທິພາບໃນການຕັດໄຟ. ສາທາລະນູປະກອນທີ່ດຳເນີນການໃນສະພາບແວດລ້ອມທີ່ມີການແຂ່ງຂັນ ຫຼື ມີການຄຸມຄ່າທີ່ອີງໃສ່ຜົນສຳເລັດ ຈະໄດ້ຮັບປະໂຫຍດຈາກການລົງທຶນໃນຕົວບອກສະຖານະການຂອງຄວາມເສຍຫາຍ ຜ່ານການປັບປຸງຄະແນນການປະຕິບັດຕາມຂໍ້ກຳນົດ ແລະ ຜົນໄດ້ຮັບທີ່ດີຂຶ້ນດ້ານຄວາມພໍໃຈຂອງລູກຄ້າ. ປະໂຫຍດອ້ອມນີ້ ເຖິງແມ່ນຈະຍາກທີ່ຈະວັດແທກຢ່າງຖືກຕ້ອງ ແຕ່ມັກຈະມີຄວາມສຳຄັນພໍສຳລັບການຕັດສິນໃຈລົງທຶນໃນລະດັບຜູ້ບໍລິຫານສູງ ສຳລັບໂຄງການເຕັກໂນໂລຊີເຄືອຂ່າຍອັຈຈະລິຍາ (smart grid).

ຄຳຖາມທີ່ຖືກຖາມເລື້ອຍໆ

ຫຼັກການໃດທີ່ເຮັດໃຫ້ຕົວບອກສະຖານະການຂອງຄວາມເສຍຫາຍເໝາະສົມສຳລັບການເຊື່ອມຕໍ່ເຂົ້າກັບເຄືອຂ່າຍອັຈຈະລິຍາ?

ຕົວບອກສະຖານະການຂອງຄວາມເສຍຫາຍທີ່ເໝາະສົມສຳລັບການເຊື່ອມຕໍ່ເຂົ້າກັບເຄືອຂ່າຍອັຈຈະລິຍາ ຕ້ອງສາມາດສົ່ງຂໍ້ມູນທີ່ເກີດຂຶ້ນຈາກເຫດການໃນເວລາຈິງ (event-triggered real-time communication) ມີແຫຼ່ງຈ່າຍພະລັງງານທີ່ເຊື່ອຖືໄດ້ ແລະ ບໍ່ຂຶ້ນກັບສະພາບການຂອງການບັນທຸກເຄືອຂ່າຍ (independent of network load conditions) ແລະ ສາມາດເຂົ້າກັນໄດ້ກັບໂຄງສ້າງການສື່ສານທີ່ຖືກນຳໃຊ້ໂດຍເຄືອຂ່າຍຈັດການ. ມັນຍັງຄວນສາມາດກວດພົບທັງສອງສະພາບການ: ຄວາມເສຍຫາຍຈາກການໄຫຼຂອງໄຟທີ່ເກີນຄວາມຈຳກັດ (overcurrent) ແລະ ຄວາມເສຍຫາຍຈາກການຕິດດິນ (earth fault) ໂດຍມີຄວາມອ່ອນໄຫວທີ່ພໍເທົ່າທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ເຂົ້າກັນໄດ້ກັບລັກສະນະຂອງການໄຫຼຂອງໄຟໃນເຄືອຂ່າຍ (fault current characteristics).

ຂໍ້ມູນທີ່ເກີດຂຶ້ນຈິງໃນເວລາຈິງຈາກຕົວບອກຄວາມຜິດປົກກະຕິແຕກຕ່າງຈາກການກວດຫາຄວາມຜິດປົກກະຕິແບບດັ້ງເດີມແນວໃດ?

ການກວດຫາຄວາມຜິດປົກກະຕິແບບດັ້ງເດີມອີງໃສ່ການເຮັດວຽກຂອງເຄື່ອງປົກປ້ອງທີ່ເຖິງລະດັບສະຖານີໄຟຟ້າຍ່ອຍ ເຊິ່ງຢືນຢັນວ່າເກີດຄວາມຜິດປົກກະຕິແລ້ວ ແຕ່ບໍ່ໃຫ້ຂໍ້ມູນກ່ຽວກັບບ່ອນທີ່ເກີດຄວາມຜິດປົກກະຕິຢູ່ໃນສ່ວນໃດຂອງເສັ້ນໄຟ. ຕົວບອກຄວາມຜິດປົກກະຕິທີ່ມີການສື່ສານໃນເວລາຈິງຈະໃຫ້ຂໍ້ມູນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບບ່ອນທີ່ເກີດຄວາມຜິດປົກກະຕິທັນທີທີ່ການກວດຫາຄວາມຜິດປົກກະຕິເກີດຂຶ້ນ ເຊິ່ງຊ່ວຍໃຫ້ການຕັດສ່ວນສ່ວນທີ່ເກີດຄວາມຜິດປົກກະຕິໄດ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ແລະ ຫຼຸດເຂດທີ່ທີມງານໃນເຂດຕ້ອງການຄົ້ນຫາຈາກເສັ້ນໄຟທັງໝົດເປັນພຽງສ່ວນເລັກໆເທົ່ານັ້ນ.

ຕົວບອກຄວາມຜິດປົກກະຕິສາມາດມີສ່ວນຮ່ວມໃນການບໍາຮຸງຮັກສາແບບທຳນາຍໄດ້ບໍ່ໃນເຄືອຂ່າຍໄຟຟ້າອັຈຈະລິຍະ?

ແມ່ນ. ເມື່ອຂໍ້ມູນເຫດການຕົວຊີ້ບອກຄວາມຜິດປົກກະຕິຖືກບັນທຶກ ແລະ ວິເຄາະໃນໄລຍະເວລາໆ ໜຶ່ງ, ສັນຍານຄວາມຜິດທີ່ເກີດຊ້ຳກັນໃນສ່ວນຂອງເສັ້ນລວມເດີ່ມ ຫຼື ທີ່ຊັບສິນດຽວກັນ ສາມາດບີ່ເປັນສັນຍານຂອງການເສື່ອມສະພາບຂອງຊັ້ນຫຸ້ມຫໍ່ທີ່ຄ່ອຍເປັນລຳດັບ ຫຼື ການເສື່ອມສະພາບທາງກາຍະພາບ. ຂໍ້ມູນຮູບແບບປະຫວັດສາດນີ້ຖືກນຳໃຊ້ໃນແບບຈຳລອງການບຳລຸງຮັກສາແບບຄາດເດີ່ງ ເຊິ່ງຊ່ວຍໃຫ້ບໍລິສັດຜູ້ໃຫ້ບໍລິການສາມາດຈັດຕັ້ງການປະຕິບັດກ່ອນທີ່ຈະເກີດຄວາມຜິດປົກກະຕິຢ່າງຖາວອນ, ເພື່ອຫຼຸດຜ່ອນຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນການຊ່ວຍເຫຼືອເຫດສຸກເສີນ ແລະ ປັບປຸງຄວາມເຊື່ອຖືໄດ້ຂອງເຄືອຂ່າຍ.

ຈຳນວນຕົວຊີ້ບອກຄວາມຜິດທີ່ຕ້ອງການເພື່ອຄວາມຄຸມຄຸມແບບທັນທີທັນໃດຢ່າງມີປະສິດທິພາບໃນເສັ້ນຈ່າຍໄຟແມ່ນເທົ່າໃດ?

ຈຳນວນທີ່ເໝາະສົມທີ່ສຸດຂຶ້ນກັບຄວາມຍາວຂອງເສັ້ນຈ່າຍໄຟ, ຄວາມສັບສົນຂອງການແຕກກິ່ງ, ແລະ ຄວາມຖືກຕ້ອງທີ່ຕ້ອງການໃນການກຳນົດສະຖານທີ່ຄວາມຜິດ. ເປັນຫຼັກທົ່ວໄປ, ຕົວຊີ້ບອກຄວາມຜິດຄວນຖືກຕິດຕັ້ງທີ່ຈຸດແຕກກິ່ງທີ່ສຳຄັນທຸກຈຸດ ແລະ ຈຸດແບ່ງແຍກສ່ວນເພື່ອໃຫ້ສາມາດກຳນົດສ່ວນທີ່ເກີດຄວາມຜິດໄດ້ໂດຍການປຽບທຽບວ່າອຸປະກອນໃດທີ່ຕອບສະຫນອງຕໍ່ເຫດການຄວາມຜິດ. ເສັ້ນຈ່າຍໄຟທີ່ຍາວກວ່າ ຫຼື ມີຄວາມສັບສົນຫຼາຍກວ່າ ມັກຈະຕ້ອງມີຄວາມໜາແໜ້ນໃນການຕິດຕັ້ງທີ່ສູງຂຶ້ນເພື່ອບັນລຸຄວາມຖືກຕ້ອງໃນການກຳນົດສະຖານທີ່ຄວາມຜິດທີ່ລະບົບອັດຕະໂນມັດເຄືອຂ່າຍໄຟຟ້າອັຈຈະລິຍະສັນຕ້ອງການ.